پرینورافی یکی از جراحی های ترمیمی ناحیه پرینه است که با هدف بازسازی و تقویت بافت های آسیب دیده یا شل شده بین واژن و مقعد انجام می شود. در این جراحی، پزشک پس از ایجاد برش و دسترسی به بافت های مورد نظر، ساختارهای آسیب دیده را ترمیم کرده و در پایان محل جراحی را با بخیه می بندد. به همین دلیل، بخیه های جراحی پرینورافی بخش مهمی از روند ترمیم محسوب می شوند و مراقبت صحیح از آنها می تواند بر کیفیت بهبودی تاثیر بگذارد.
نوع بخیه مورد استفاده در پرینورافی به محل قرارگیری بخیه، عمق بافت، روش جراحی و نظر پزشک بستگی دارد. برخلاف تصور بعضی از افراد، وجود نخ بخیه به این معنی نیست که حتما باید بعد از چند روز برای کشیدن آن به پزشک مراجعه کرد. بسیاری از بخیه هایی که در جراحی پرینورافی استفاده می شوند، از نوع قابل جذب هستند و به مرور توسط بدن تجزیه می شوند. با این حال، نوع نخ و نحوه مراقبت از آن باید توسط جراح لابیاپلاستی مشخص شود؛ زیرا شرایط ترمیم در هر فرد متفاوت است.
بخیه پرینورافی چه نقشی در ترمیم بافت دارد؟
بعد از جراحی پرینورافی ، بافت های برش خورده باید در موقعیت مناسبی کنار یکدیگر قرار بگیرند تا بدن بتواند فرآیند ترمیم را انجام دهد. بخیه ها در این مرحله مانند یک تکیه گاه موقت عمل می کنند و به بافت اجازه می دهند تا زمانی که استحکام کافی پیدا کند، در وضعیت مناسب باقی بماند. بخیه های پرینورافی ممکن است در لایه های مختلف بافت قرار داده شوند. بخیه های عمقی معمولا برای نزدیک کردن بافت های زیرین و تقویت ساختار ترمیم شده استفاده می شوند، در حالی که بخیه های سطحی برای بستن پوست یا مخاط کاربرد دارند. به همین دلیل، ممکن است بیمار تنها بخشی از نخ را در سطح پوست مشاهده کند، در حالی که قسمت اصلی بخیه در لایه های زیرین قرار گرفته است.
آیا بخیه های پرینورافی جذبی هستند؟
در بسیاری از موارد، جراح برای پرینورافی از نخ های قابل جذب استفاده می کند. این نخ ها به گونه ای طراحی شده اند که در طول زمان توسط بدن تجزیه و جذب شوند و معمولا نیازی به کشیدن آنها وجود ندارد. با این حال، نمی توان گفت تمام بخیه های پرینورافی در همه افراد حتما جذبی هستند. انتخاب نخ به تکنیک جراحی و نظر جراح بستگی دارد. ممکن است برای بخش های مختلف جراحی از نخ های متفاوتی استفاده شود. نخ قابل جذب نیز بلافاصله بعد از جراحی ناپدید نمی شود. ممکن است برای مدتی نخ یا گره آن در محل جراحی قابل مشاهده یا لمس باشد. با گذشت زمان، نخ ضعیف تر شده و بدن آن را تجزیه می کند.
اگر بخشی از نخ بعد از مدتی بیرون بزند، نباید بیمار آن را با دست بکشد یا با قیچی قطع کند ؛ بهتر است این موضوع در معاینه توسط پزشک بررسی شود.
نخ های جذبی پرینورافی چه مدت باقی می مانند؟
مدت زمان جذب نخ به جنس آن بستگی دارد و نمی توان برای تمام بیماران یک زمان مشخص تعیین کرد. برخی نخ ها طی چند هفته ضعیف و جذب می شوند و بعضی انواع ممکن است مدت بیشتری در بافت باقی بمانند. نکته مهم این است که زمان جذب نخ با مدت زمان ترمیم کامل بافت یکی نیست و حتی اگر نخ کاملا جذب شده باشد، بافت ممکن است همچنان در حال بازسازی و افزایش استحکام باشد.
بنابراین، از بین رفتن نخ به معنی پایان دوره مراقبت نیست و باید توصیه های پزشک درباره فعالیت بدنی، رابطه جنسی و مراقبت از محل جراحی تا زمان تعیین شده رعایت شود.
جهت دریافت نوبت معاینه فرم زیر را پر کنید
انواع بخیه های پرینورافی
انواع بخیه های پرینورافی را می توان از چند جهت بررسی کرد. یکی از مهم ترین تفاوت ها، قابل جذب یا غیر قابل جذب بودن نخ است.
۱. بخیه های قابل جذب
بخیه های قابل جذب معمولا برای قسمت هایی از جراحی استفاده می شوند که نیازی به خارج کردن نخ پس از ترمیم ندارند. این نخ ها به تدریج توسط بدن تجزیه می شوند. مزیت مهم این نوع بخیه، کاهش نیاز به مراجعه برای کشیدن نخ است. همچنین برای نواحی حساس مانند پرینه، استفاده از نخ قابل جذب می تواند روند مراقبت پس از جراحی را ساده تر کند.
۲. بخیه های غیر قابل جذب
برخی نخ ها قابلیت جذب توسط بدن را ندارند و در شرایط خاص ممکن است برای بستن قسمت هایی از بافت مورد استفاده قرار گیرند. اگر بخیه غیر قابل جذب در سطح پوست قرار گرفته باشد، معمولا پزشک زمان مشخصی را برای خارج کردن آن تعیین می کند. البته استفاده از نخ غیر قابل جذب به این معنی نیست که حتما باید در تمام موارد کشیده شود؛ محل قرارگیری نخ و نوع ماده مورد استفاده تعیین کننده است.
۳. بخیه های عمقی
بخیه های عمقی در لایه های داخلی بافت قرار می گیرند و معمولا بیمار آنها را نمی بیند. هدف اصلی آنها نزدیک نگه داشتن بافت های ترمیم شده و ایجاد حمایت کافی در دوره ابتدایی ترمیم است ؛ در بسیاری از روش های پرینورافی، برای این بخش از نخ های قابل جذب استفاده می شود.
کشیدن بخیه پرینورافی چه زمانی انجام می شود؟
کشیدن بخیه به نوع نخ و محل قرارگیری آن بستگی دارد. اگر نخ از نوع جذبی باشد، معمولا نیازی به کشیدن آن نیست و نخ به مرور زمان ضعیف شده و جذب می شود. اگر پزشک از بخیه غیر جذبی استفاده کرده باشد، زمان خارج کردن آن بر اساس وضعیت زخم و سرعت ترمیم مشخص می شود. بنابراین نباید صرفا بر اساس تعداد روزهای گذشته برای کشیدن بخیه اقدام کرد.
در صورتی که نخ بخیه باعث احساس کشیدگی، سوزش یا ناراحتی شود، پزشک می تواند محل را بررسی کند و در صورت مناسب بودن شرایط، بخشی از نخ را کوتاه یا خارج کند.
آیا کشیدن بخیه درد دارد؟
در اغلب موارد، اگر بخیه سطحی باشد و زخم به اندازه کافی ترمیم شده باشد، خارج کردن آن با درد شدید همراه نیست. ممکن است بیمار هنگام جدا شدن نخ، احساس کشش، سوزش کوتاه مدت یا ناراحتی مختصر داشته باشد. شدت احساس ناراحتی به عوامل مختلفی مانند حساسیت فرد، محل بخیه، میزان التهاب و وضعیت ترمیم زخم بستگی دارد. در صورتی که زخم هنوز کاملا ترمیم نشده باشد یا ناحیه دچار التهاب و عفونت باشد، دستکاری آن می تواند درد بیشتری ایجاد کند. به همین دلیل، کشیدن بخیه باید توسط پزشک یا فرد درمانگر و در زمان مناسب انجام شود.
مراقبت از بخیه های جراحی پرینورافی
مراقبت مناسب از محل جراحی می تواند به کاهش احتمال عفونت و باز شدن زخم کمک کند. مهم ترین نکته، رعایت دستورالعملی است که جراح متناسب با وضعیت فرد ارائه می دهد.
رعایت بهداشت ناحیه جراحی
ناحیه پرینه به دلیل نزدیکی به دستگاه تناسلی و مقعد، در معرض آلودگی قرار دارد. تمیز نگه داشتن محل جراحی اهمیت زیادی دارد، اما شستشوی شدید یا استفاده از مواد شوینده تحریک کننده می تواند به بافت تازه ترمیم شده آسیب بزند. بهتر است شستشو مطابق دستور پزشک انجام شود و پس از آن ناحیه با روش مناسب خشک شود.
جلوگیری از فشار و کشش روی بخیه
در روزهای ابتدایی، نشستن طولانی مدت، فعالیت سنگین و حرکاتی که فشار زیادی به ناحیه پرینه وارد می کنند، ممکن است باعث افزایش درد یا فشار روی محل جراحی شوند. محدودیت فعالیت باید بر اساس نوع جراحی و شرایط بیمار تعیین شود. بنابراین توصیه های جراح در مورد زمان بازگشت به فعالیت روزمره اهمیت بیشتری از یک جدول زمانی عمومی دارد.
جلوگیری از یبوست
زور زدن هنگام دفع مدفوع می تواند فشار قابل توجهی به ناحیه پرینه وارد کند. به همین دلیل، پیشگیری از یبوست بخش مهمی از مراقبت پس از جراحی است. مصرف مایعات کافی، دریافت فیبر مناسب و استفاده از داروهای ملین در صورت تجویز پزشک می تواند به کاهش فشار هنگام دفع کمک کند.
آیا باز شدن بخیه پرینورافی طبیعی است؟
باز شدن بخیه را نباید همیشه یک اتفاق طبیعی در نظر گرفت ؛ اگر بخشی از زخم باز شده، خونریزی قابل توجه ایجاد شده یا بافت از محل جراحی بیرون زده است، بیمار باید با پزشک خود تماس بگیرد. گاهی بیرون آمدن یک تکه نخ جذبی با باز شدن زخم اشتباه گرفته می شود. به همین دلیل، تشخیص این موضوع بهتر است توسط پزشک انجام شود.
علائمی مانند افزایش ناگهانی درد، قرمزی شدید، تورم، ترشح بدبو، تب یا خونریزی غیر معمول نیز می توانند نشانه عفونت یا مشکل در روند ترمیم باشند و نیاز به ارزیابی پزشکی دارند.
چه زمانی باقی ماندن نخ بخیه نیاز به بررسی دارد؟
باقی ماندن مقداری از نخ جذبی در محل جراحی برای مدتی می تواند طبیعی باشد. اما اگر نخ باعث تحریک مداوم، درد، التهاب یا ترشح شود، بهتر است معاینه انجام شود. گاهی بدن بخشی از نخ را به سطح پوست یا مخاط هدایت می کند و بیمار احساس می کند یک جسم کوچک یا رشته در محل جراحی وجود دارد. این وضعیت لزوما به معنی عفونت یا شکست جراحی نیست، اما بهتر است بیمار برای اطمینان آن را به پزشک نشان دهد.
